Home

Ja, daar zit ik dan. Weer thuis! Ik ben feitelijk geland, maar gevoelsmatig ben ik nog ergens in de lucht tussen Afrika en hier. Alles wat ik heb meegemaakt speelt zich steeds opnieuw aan me voorbij. Jeetje, wat was het veel!
Ik ben natuurlijk ook heel blij om terug te zijn, bij Rudolf, mijn ouders en vrienden. Lekker een kaarsje aan, wijntje erbij, en dan komen langzaam, beetje bij beetje de verhalen. En ook de tranen. Rudolf en ik hebben de eerste avond samen zitten snotteren bij de foto's die ik hem liet zien op mijn camera. Het was erg fijn om dat zo met hem te delen. Ik weet niet of ik het bewust doe, maar het lijkt wel of mijn ervaringen ergens diep in mijn binnenste zitten opgesloten en dat ik wil dat ze daar blijven. Ik wil ze bij me houden! En nooit meer vergeten!

Afscheid nemen doet pijn. Geen Leon meer die heel hard INGA! INGA! roept als ik aan kom rijden. Geen Glynnis meer die me omhelst en zegt: love you lots. Geen Gunter meer met onsamenhangende verhalen via de mobiele telefoon. Geen kronkelende baby meer in mijn armen. Geen giechelende moeder die zo trots is als een pauw als ze voor het eerst van haar leven in een auto rijdt. Geen huis meer dat zo klein is dat je er werkelijk over alles struikelt, of het nou een zwerfkitten is, een stuk speelgoed of een kindje... Geen tranen meer als ik Thando op de grond zet. Geen armpjes om mijn nek als ik na een dag naar huis ga. Geen natte zoen op mijn mond. Geen snotneusjes meer vol met zand. Geen pogingen meer om me tot het geloof te  laten bekeren (nou ja, dat kan ik missen als kiespijn...) Geen hyperactieve Donavon meer die het liefst altijd op mijn rug ligt. Afscheid nemen is gewoon niet leuk.

Om vier uur 's nachts, afgelopen donderdag, ging de telefoon. Julia en ik keken elkaar aan en wisten meteen hoe laat het was. Eigenlijk zaten we al een paar dagen op dit telefoontje te wachten. Ja, ook het tweede tweelingmeisje is inmiddels overleden.
Het klinkt misschien hard, maar ik denk echt dat het voor iedereen het beste is. Als je met aids geboren wordt en dan misschien een keertje sterk genoeg bent om aan de ARV's te beginnen, zelfs dan is de levensverwachting maar 18 maanden. En ja, natuurlijk bestaan er wondertjes, maar helaas komt dat niet vaak voor. Moet de moeder dan 18 maanden in het ziekenhuis bij haar dochtertje blijven, hopen dat ze beter wordt?
Natuurlijk was ze verschrikkelijk verdrietig. Ze zei: vlak voor dat ze overleed, glimlachte ze nog even naar me. Ik zei: ik denk om je te laten weten dat het goed is, zo. Dat denk ik ook, zei ze met een glimlach door haar tranen.

Helaas is een van de tweelingmeisjes afgelopen dinsdag in het ziekenhuis overleden. De sterkste, de stoerste, de oudste kon het vechten niet meer aan. Ze was kapot, uitgeput. Ik denk dat het stiekem voor haar wel het beste is, maar haar moeder was natuurlijk ontroostbaar. We zijn meteen naar haar toegesneld toen we hoorden dat het heel slecht met haar ging. Binnen een uur kregen we al het nieuws dat ze was ingeslapen. Daar was ik wel even van van slag. Zo'n lief klein mensje, dat nog bijna niets leuks van het leven heeft mogen meemaken, zo kwetsbaar en dan al zo snel deze wereld alweer verlaten, ik werd er zo verdrietig van!

Jaja, ik heb een tijdje niet geschreven, lieve lui, maar misschien komt dat omdat ik het naar mijn zin heb! En als dat geen goed nieuws is!? Zo erg zelfs dat ik nog een extra week blijf. Dan kan ik mijn nieuwe project gewoon afronden en ook nog van een volle week kaapstad genieten. En Wereld Aidsdag meemaken. En op de kop af echt drie maanden weg zijn. En.En.En...
Na het warme afscheidsgesprek met onze bazin op de Blue Roof, hebben we toch nog met z'n allen afscheid genomen van de andere mensen die er werkten. Taartje meegenomen, kopje thee gedronken. De Home Base Care-werkers zijn erg lieve mensen en weten dat hun baas niet de makkelijkste is. Maar niemand had ze nog iets verteld over waaarom we er niet meer waren. Zo gek. Het afscheid was goed. Ik kan met een goed gevoel terugdenken aan hoe we het project hebben afgerond.

God, nou, er is weer ruim een week voorbij en Jezus, wat is er veel gebeurd. Ik werk niet meer bij the Blue Roof. Na lang wikken en wegen, heb ik besloten daar te stoppen. Mijn medevrijwillers Julia en Karin ook. Het druist in tegen mijn gevoel van door willen zetten en niet te snel willen opgeven, maar ik stapte elke ochtend met pijn in mijn buik de kliniek binnen. De sfeer was er gespannen. Ik kan met de overtuiging zeggen dat ik echt mijn best heb gedaan om aansluiting te vinden bij mijn Afrikaanse collega’s, dat ik mijn best heb gedaan open te staan voor klusjes, voor hun cultuur, maar ik heb op de een of andere manier geen ruimte gekregen om iets bij te dragen, om er voor ze te kunnen zijn. Ik heb geprobeerd met de achtergrond van mijn collega’s rekening te houden, ik heb ze geprobeerd te begrijpen, maar ’s ochtendsvroeg geen gedag zeggen, heeft niets met cultuur te maken.

Eindelijk weer een bericht vanuit The Blue Roof... Heb een behoorlijk heftige week achter de rug. Een week van twijfels, ontdekkingen, maar ook een fantastische trekking op een pony door de binnenlanden van Lesotho. Twijfels over: kan ik bij dit project wel doen wat ik wil doen. Kan ik echt iets betekenen of verlaat ik straks Afrika zonder echt een voldaan gevoel te hebben? Dat laatste wil ik natuurlijk niet, maar heb nog even niet de hoop, hier en nu, dat het gaat lukken. Het project loopt op rolletjes. Ze hebben ons eigenlijk niet nodig. Dat is jammer, want ik ben hier om mijn handen uit de mouwen te steken. Om iets achter te laten, een bijdrage te leveren.
Gelukkig hebben we gister en gesprek gehad met de vrijwilligersbegeleider Gunter en als we aan het eind van de week nog steeds het gevoel hebben dat we niets kunnen doen, heeft hij nog wel een paar andere beginnende projecten waar we aan de slag kunnen. Dat is fijn om achter de hand te hebben.

Wat gaat de tijd snel! Jezus, wat een cliche, maar het is echt zo. Ik heb het gevoel nog maar net een beetje te zijn geland hier en dan is het alweer tijd voor het volgende project; The Blue Roof.

Ik wil iedereen via deze weg heel erg bedanken voor alle lieve berichtjes. Het is heel fijn om te weten dat jullie allemaal zo met me mee leven. Dat maakt de afstand tussen hier en Nederland echt een stukje kleiner en dat is heel fijn om te voelen.
Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik niet altijd in de mogelijkheid ben om iedereen persoonlijk te antwoorden. Ik doe echt mijn best, maar jullie hebben zo veel vragen (heel begrijpelijk, natuurlijk! Ik snap zelf ook nog zoveel dingen niet!), dat ik soms even niet meer weet waar ik moet beginnen. Maar ik wil dat jullie weten dat ik aan jullie denk en dat mijn hart echt sneller gaat kloppen als er weer een nieuw berichtje op mijn weblog staat.

Foto 1 is van ons huisje. Met een heerlijk bed, waar ik heerlijk in slaap. met een keuken, een magnetron (!) en een fijne douche. Van dit soort huisjes staan er hier dus een stuk of veertig. Het merendeel onbewoond, maar wel volgestouwd met rotzooi dat we hier gedoneerd krijgen. Echt, het meeste is troep en kapot, maar nee zeggen is geen optie, omdat dan de kans bestaat dat we nooit meer iets krijgen...
Foto 2: op de foto met Themdeka (linksvoor) en Amamda (rechtsvoor). Iedereen is hier behoorlijk camerageil. Dit was tijdens een van de middagen na school als iedereen eigenlijk huiswerk moet maken, maar veel liever buitenspeelt.
Foto 3: tijdens onze trip vorige weekend naar de Oribi Gorge: Ik, Hanneke en Suzan. Met hun slaap ik in een huisje. Is erg gezellig. We praten alledrie flink in onze slaap, maar geheimen hebben we nog niet ontdekt van elkaar.

Gisteren had ik mijn eerste echte afspraak met mijn 'petekind' Themdeka (ze heet niet Ntokozo, dat was gewoon de eerste naam die ik leerde kennen van een meisje hier). Het verliep lekker op zijn afrikaans... Ik kwam naar haar huis om drie uur, zoals we hadden afgesproken. Maar toen bleek ze nog niet terug te zijn van school. Toen ik om vier uur terugkwam, bleek ze netjes bij de huiswerkklas te zitten (daar is ze al weken niet geweest!), terwijl ik het hele terrein aan het afzoeken was, waar ze was (zucht). 's Avonds om zeven uur kwam ze bij me aan de deur en vroeg ze: ze wilde me toch zien, nou ik ben er nu! Ik heb vandaag een nieuwe afspraak gemaakt, ik ben erg benieuwd. Daarna kwam ook nog haar housemother langs om zich te verexcuseren dat Themdeka niet op tijd voor onze afspraak was. (Is Inga here?).

Eindelijk even de mogelijkheid mijn weblog bij te houden. Om dat MoP (mother of Peace dus) nogal afgelegen ligt middenin de sugarcanes velden is het niet mogelijk zelfstandig van het terrein te gaan om even lekker met jezelf in een internetcafe te zitten en lekker te mailen. Want in de velden zijn mannen aan het werk en mijn geldtasje levert meer geld op dan een dag suikerstengels snijden... Neen, dat kan dus niet. Twee keer per week worden we door onze chauffeur Deon naar een shopping mall in de buurt gebracht om boodschappen te doen en om te internetten. En ik kan je vertellen: boodschappen doen met 6 andere vrouwelijke vrijwilligers in een onbekende supermarkt duurt lang. Heel lang. Maar gelukkig ben ik er nu.

Zelfs bij overdreven duidelijke articulatie als ik vertel dat ik ga werken bij een AIDS-kliniek weten toch 8 van de 10 mensen eetkliniek te verstaan... Een eetkliniek? Vanwege al die bolimiapatienten zeker??? Het is natuurlijk best geestig, en we lachen er achteraf allemaal hartelijk om ( haha, stom dat ik dacht he? ) maar tegelijkertijd is ook een beetje triest. Is dit waar ons hoofd vol van is? Is dit ons referentiekader? Terwijl er in Afrika per dag honderden mensen sterven aan Aids? Ik heb nog een behoorlijke missie te gaan blijkbaar. Nog twee weekjes en dan vlieg ik!

Nog drie weken en dan ga ik! Het is nog steeds best onwerkeliljk dat ik straks in het vliegtuig stap en dan voor drie maanden in mijn eentje in Zuid-Afrika zit. Ik heb er ontzettend veel zin in en ik ben vooral heel benieuwd hoe het er zal zijn, wat ik mee maak, wat voor een mensen ik ontmoet... Wat ik kan betekenen, wat ik kan doen.
Ik heb in ieder geval mijn haar al kort geknipt, dus dat is al een ding!
later meer! kus Inge